Hospice De Luwte De Luwte Thuis

Zo verschillend en toch hetzelfde - column Baarnsche Courant

01-09-2018

Tineke van Pagée - Vrijwilliger bij De Luwte Thuis

EEN PRAKJE IN EEN BAKJE Een stevige man met kort stekelig haar en getatoeëerde armen doet voordeur open. Even later staat Els, van de Luwte Thuis, in de huiskamer waar zijn moeder ligt. Ze is erg zwak en geheel bedlegerig, ze kan niet meer alleen zijn. Haar zoon is daarom tijdelijk bij haar ingetrokken. Maar zijn vrijwilligerswerk in de keuken van een verzorgingshuis wil hij graag blijven doen. Vandaar dat Els vanmiddag de honneurs waarneemt.

Mevrouw vertelt over haar ongeneeslijke ziekte, over haar man die al jaren geleden overleed, over haar zoon en kleinzoon. Ze maakt zich zorgen over hen en kan dat moeilijk loslaten. Maar ook vertelt ze verhalen over de grappige buurman. Ze heeft het talent om in een mum van tijd het hart van Els te veroveren. Na een tijdje stelt Els voor om thee te zetten zodat mevrouw even tot rust kan komen van al dat gepraat. In de praktisch lege voorraadkastjes vindt Els de thee. In de koelkast staat alleen boter en melk. Mevrouw gaat nog door met vertellen maar na de thee wordt het tijd om uit te rusten. Els dekt haar toe en al gauw valt mevrouw in slaap. Vierenzestig jaar woont ze al in dit rijtjeshuis. De bruine bank en vloerbedekking vertonen slijtplekken. Op de vensterbank, vol met beeldjes, prulletjes en wat plantjes, klikt Els eind van de middag een schemerlampje aan. Haar zoon komt thuis met een overgebleven prakje in een bakje. Hij maakt zijn moeder wakker. “Kijk eens,” zegt hij trots, “boerenkool!” 

JAGUAR Het grind knerpt onder haar voeten als Els de oprijlaan oploopt van een groot, vrijstaand huis met rieten dak. De sleutel vindt ze op de afgesproken plek en de bewoner een halve verdieping hoger in een bed voor het raam. Tussen het groen van de prachtige tuin vangt ze een blauwe glimp van het zwembad op. Er hangt kunst aan de muur van de grote hobbykamer, er staat een biljarttafel en om de openhaard met de statige schouw een kolossaal, lederen bankstel. Hier bracht meneer veel tijd door met zijn vrienden.

Ook hij vertelt over zijn ziekte, hoe hard het is gegaan en over zijn vrouw die een paar jaar geleden overleed. Het valt hem zwaar om alleen te zijn, hij hoopt dat er een plek voor hem vrijkomt in het hospice. ’t Is moeilijk om te accepteren dat zijn einde nadert, hij vindt zichzelf te jong om te sterven. Maar terugkijkend op zijn leven is hij blij met de keuzes die hij maakte. Enthousiast vertelt hij over zijn liefde voor oude auto’s. Hij heeft onder andere zo’n Jaguar als die rode van ‘Inspector Morse’ uit de detectiveserie. Uren en dagen kon hij eraan te sleutelen. Maar nu heeft hij grote zorgen over al dat bezit. Hij moest veel regelen, maar het gevoel er grip op te hebben bleef uit. Zouden zijn kinderen er wel verstandig mee omgaan? Hij kon er niet van slapen. “Maar nu,” vertelt hij, “begin ik het eindelijk los te laten. Dat geeft rust.”  

Of we nu rijk zijn of arm, denkt Els als ze naar huis fietst, er is geen verschil meer als we sterven. We moeten allemaal alles loslaten. In doodgaan is meer gelijkwaardigheid dan in het leven. Waarom eigenlijk?

Nieuws overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte